تحقیقگران: ۱۱ میلیون تن پلاستیک در کف اقیانوس‌ها انباشته شده است
پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۴۰ مصرف پلاستیک در سطح جهان دو برابر شود. در هر دقیقه، حجمی معادل یک کامیون زباله پلاستیک وارد اقیانوس‌ها می‌گردد. در نتیجه، شناخت مقصد نهایی این زباله‌ها امری ضروری است. اکنون نتایج مطالعه‌ای تازه از سوی پژوهشگران استرالیایی و کانادایی نشان می‌دهد که تا ۱۱ میلیون تن پلاستیک در بستر اقیانوس‌ها وجود دارد.
هر سال می‌لیون‌ها تن پلاستیک به اقیانوس‌های زمین وارد می‌شود. درک نحوه جابجایی این پلاستیک‌ها در محیط دریایی و مکان انباشت آن‌ها برای حفاظت از اکوسیستم‌های دریایی و حیات وحش حیاتی است.
این نخستین بار است که دانشمندان تخمینی از می‌زان پلاستیک موجود در کف اقیانوس‌ها ارائه می‌دهند. پلاستیک‌های انباشته‌شده در بستر اقیانوس به قطعات کوچک‌تر خرد شده و با رسوبات ترکیب می‌شوند.
نتایج حاکی از آن است که کف اقیانوس یک مخزن بزرگ برای پلاستیک محسوب می‌شود. چیزی بین ۳ تا ۱۱ میلیون تن پلاستیک در بستر اقیانوس‌ها وجود دارد. دانشمندان بیان می‌کنند این تخمین می‌تواند تا ۱۰۰ برابر می‌زان پلاستیک شناور بر سطح اقیانوس‌ها باشد. دلیل آن این است که سطح اقیانوس تنها یک محل موقت برای پلاستیک‌هاست و در نهایت آن‌ها برای همیشه به کف اقیانوس می‌روند.
تخمین آلودگی پلاستیک در بستر اقیانوس‌ها
دانشمندان از دو مدل برای تخمین می‌زان و توزیع پلاستیک کف اقیانوس بهره گرفتند. داده‌های مورد استفاده از دو منبع وسایل کنترل از راه دور (ROV) و تور‌های بستر بدست آمده بود.
داده‌های ROV نشان داد که ۳ تا ۱۱ میلیون تن زباله در کف اقیانوس‌ها وجود دارد. این داده‌ها بیانگر تمرکز توده‌های پلاستیک در اطراف قاره‌هاست. تقریبا نیمی (۴۶ درصد) از پلاستیک‌های تخمینی‌شده در بستر‌هایی با عمق کمتر از ۲۰۰ متر قرار دارند. باقی عمق‌ها، از ۲۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ متر، مخزن بقیه پلاستیک‌های بستر دریا (۵۴ درصد) را تشکیل می‌دهند.
این بدان معناست که دریا‌های داخل قاره‌ها و نواحی ساحلی، که تنها ۱۱ درصد سطح زمین را می‌پوشانند، می‌زان پلاستیکی معادل باقی بستر‌های اقیانوسی (۵۶ درصد سطح زمین) را در خود جای داده‌اند.
این پژوهش بخشی از مأموریت پایان زباله‌های پلاستیکی آژانس علم استرالیا (CSIRO) است. هدف از این پژوهش‌ها، تغییر راه‌هایی است که از پلاستیک‌ها بهره می‌بریم و پس‌ماند آن‌ها را مدیریت می‌کنیم.
درک نیرو‌هایی که محرک جابجایی و تجمع پلاستیک‌ها در اعماق دریاها هستند، به ما کمک می‌کند تا تصمیم‌های آگا‌هانه‌ای برای کاهش آلودگی‌های محیط‌زیست بگیریم. بدین ترتیب، ریسک آلودگی پلاستیک برای گونه‌های حیات دریایی به حداقل می‌رسد.
